Cihat Ramazan Gürbüz

 Yargı…

Yargılamak…

Uzun süreden beri yargıyı eleştirip duruyoruz…

Hâkimlerin…

Savcıların…

Verdikleri kararlardan bir türlü hoşnut

olamıyoruz…

Onların penceresinden bakmak yerine işimize

geldiği gibi seslendiriyoruz…

Suç…

Suçlu…

Neresinden bakarsak bakalım…

Tam anlamıyla işin içinden

çıkmasını bir türlü başaramıyoruz…

Sorunlar…

Sorular…

Bir türlü bitmek bilmiyor…

Her alanda olduğu gibi mahkemelerin verdiği

kararları da ön yargıyla karşılıyoruz…

Tam anlamadan…

Konuya vakıf olmadan…

Bilmeden…

Sonucu yargılıyor ve kaşıyoruz

Tıpkı bu hikâyede olduğu gibi… 

  Yılbaşına yakın bir zamanda köyün birinde bir çocuk, evinin uzak olması nedeniyle NOEL BABA’nın kendisine yetişemeyeceğini düşünerek kendisine mektup yazmaya karar verir. İsteklerini yazacak, NOEL BABA da posta haneyle kendisine gönderecekti.

—Noel Baba, sizden yılbaşı hediyesi olarak üç şey istiyorum: çanta, ayakkabı ve pantolon.

Mektup, Noel Baba diye biri olmadığı için postahanede çalışan biri tarafından açılır. Mektubu okuyan kişi çocuğun durumuna üzülür ve diğer arkadaşlarına da gösterir. Çalışanlar çocuğun hayalleri yıkılmasın diye kendi aralarında para toplamaya karar verirler. Yalnız topladıkları para, çanta ve ayakkabıyı almaya yetiyordur. Hediyeler hazırlanıp çocuğun adresine gönderilir. Yılbaşından bir müddet sonra köydeki çocuktan teşekkür mektubu gelir. Çalışanlar, mektubu büyük bir heyecanla açarlar.

—Noel Baba gönderdiğin hediyeler için çok teşekkür ediyorum. Yalnız ben sizden üç şey istemiştim; iki tanesi geldi. O gönderdiğiniz üçüncü hediyeyi de mutlaka POSTAHANEDEKİ ŞEREFSİZLER almışlardır. Saygılarımla…

İyi anlatmak…

İyi anlamak lazım…

Anlamak…

Veya anlatmak işinize gelmiyorsa!O zaman yapacak bir şey yok demektir…

Kaşınıyoruz…

Ama…

Kendinizi değil de, birilerini kaşımak istiyoruz…

O birilerini kaşıyacağınıza öncelikle kendinizi kaşırsak rahatlarız…

Ve…

Başkalarını kaşıma ihtiyacı da duymayız…