Cihat Ramazan Gürbüz

Farklı dinden…

Farklı dilden…

Farklı ülkeden…

Farklı ırktan…

Farklı kültürden olmak…

Ve…

Farklılıklarla birlikte yaşamanın bir zenginlik olduğuna inanmak…

Evet,

Bu zengin tabloyu değerli kılan; çizgisi, tarzı, rengi ve farklılıklarıdır…

Farklılıkları harmanlayıp “insan” noktasında birleşmek yaşamanın kalitesine erişmektir…

Ulusalcılık…

Milliyetçilik…

Bu iki söylemin birlikte anılması, ülkemizin dokusuna veya kimliğine aykırı değil…

Her ülkenin kendine özgü değerleri, kırmızı çizgileri vardır…

Genele bakacak olursak bunların başında da milliyetçilik gelir…

Milliyetçilik…

Her ülkenin sosyal ve kültürel yapısına göre anlam kazanır ve şekillenir…

Şekillenen bu milliyetçiliği, kişiselleştirmeden ülke ve insanı değerlerimizi dış dünyaya taşımaktır…

Dış dünyaya taşımak için de tarihimizi bilerek, geleceğimizi görerek, bir değer biçerek tüm insanlığa sunmamız gerekir…

Dış dünya deyince de,

Ulusalcılık devreye giriyor…

Sınırların kalktığı, teknolojinin tavan yaptığı dünyamızda anlamsız tavırlarla bizlerden olmayanları ötekileştirmenin mantığını savunanlar Kuzey Kore mantığından kurtulamayanlardır…

Kültürümüze…

Tarihimize…

Sosyal yapımıza…

Geleceğe bakışımıza…

Güvenimiz ve inancımız tam olduğu sürece…

Sağlam temellere oturtulmuş bir milliyetçilik bizleri ulusal arenada da en iyi şekilde temsil edecektir…

Gelişmiş ülkelerin tümü milliyetçilik ve ulusalcılık kavramları ile barışık yaşarken…

Bazı kesimlerin halen bu konu üzerinde çelişkileri olması düşündürücü…

Dünyanın her yerinde yaşayan soydaşlarımızla iç içe olmamız için ulusalcılıkla mutlaka barışık olmamız gerekiyor ki!

Soydaşlarımızın dışındaki insanlara da kucak açabilelim…